تکنوکرات ها یا طالبان در لباس مدرن

۶ جدی (دی) ۱۳۹۷

افغانستان به نمايش نامه يي مي ماند كه اغلب نقش "اول" و نقش "منفي" را در آن يك بازيگر دارد. آقاي كرزي و احمدزي نمونه هاي برجسته و معاصر اين نقش اند. اين دو عاليجناب هم رئيس جمهور بوده اند و هم غمخوار و طرفدار طالبان. نواختن طبل قومگرايي و برتري جويي قومي، چاكتر ساختن شگاف هاي قومي و زباني در اين دوره (پس از توافقات "بن") كشور را دچار بحران سياسي- اجتماعي كرد و فرصت هاي بي نظير و تاريخي استفاده از كمك هاي جامعه جهاني براي ساخت و ساز زير ساخت هاي كشور و ملت-دولت سازي را در گودال فساد و عدم مديريت مؤثر و مدبر دفن كرد. اختراع واژه "جنگ سالار" و در ذهنيت زدن اقوام غير پشتون نزد امريكايي ها از جمله خطا هاي فاحش تكنوكرات ها بود كه زمينه هاي سربازگيري پاكستان را از گروه دست پروده ي خودش (طالبان) دوباره مساعد ساخت. دشمن تراشي تصنعي اينها نه مشروعيت و محبوبيت شان را نزد پشتون هاي افغانستان افزايش داد و نه هم نزد باداران خارجي شان. با وجود پيشنهادات و دادن امتياز هاي بي حد و حصر به طالبان اين گروه، رژيم كابل را دست نشانده مي خواند و حاضر به گفتگو و مذاكره با سران آن نمي شود. برادر خواندن كساني كه هر روز دست به كشتن ده ها فرزند اين كشور مي زنند و باعث خرابي خانه و كاشانه مردم مي شوند-جفاي بود كه به قيمت قوت گرفتن و مشروعيت دادن به این گروه انجاميد. طالبان هم با استفاده از فرصت هاي كه از جانب ناسيوناليست هاي داخلي از يكسو و امكانات بيروني از سوي ديگر مساعد شده بود- توانستن به آرايش بهتر نيروهاي خود بپردازند و دولت افغانستان و نيرو هاي خارجي را در كشور زمينگير سازند.

حالا امريكايي ها مي خواهند از باتلاق جنگ افغانستان خود را بكشند و در هم پيماني پاكستان و سعودي، طالبان روسي و ايراني را دوباره زير مديريت آورده و زمينه هاي استفاده كشور هاي رقيب را از آنها محدود سازند. اما اكنون كه اين گروه به قوت يكه تاز تبديل شده اند، براي دولت و امريكايي ها تعين تكليف مي كند. نمايندگان اعزامي دولت افغانستان براي مذاكره و گفتگو هاي صلح را تحويل نگرفتند و پيشنهاد آتش بس جامعه جهاني را هم مشروط برآورده شدن خواست هاي كليدي خود به تعويق انداختند. حال از روي ناگزيري امريكا مي خواهد از دموكراسي و شلاق كراسي طالبان معجوني بسازد كه بي ترديد اين معجون تلخ و ناگوار از همه اولتر گلوي تكنوكرات ها را تخريش خواهد كرد. اينها بودند كه فرصت ها را هدر دادند و طالبان را قوي ساختند.حالا كه خيلي دير شده، مي گويند كه "صلح عجولانه" را قبول ندارند و به مقابله برخاسته اند. امريكا مصمم است به اين جنگ پايان دهد، اما به چه قيمتي؟

اين مسئله را گذر زمان پاسخ خواهد داد. ولي اين پر واضع است كه صلح و آرامش در افغانستان به اجماع ملي و بين المللي و مساعي همه گروه ها و تبار هاي اين كشور نيازمند است. در غير آن، آغاز فاز تازه جدال و كشمكش هاي دوامدار و نامعلوم در كشور خواهد بود.







به دیگران بفرستید


دیدگاه ها در بارۀ این نوشته
نام

دیدگاه

جای حرف دارید.

شمارۀ رَمز را وارد کنید. اگر زمان اعتبارش تمام شد، لطفا صفحه را تازه (Refresh) کنید و شمارۀ نو را وارد کنید.
   



غلام اکبر نوابی