لهجهٔ نبرد

۱۶ حوت (اسفند) ۱۳۹۶

به همدمی بیکرانگی معرفت 

ز راه های سرمدی گذر نموده ام.

 

 

)))

 

 

و آنگهی که بر صلیب بوده شعرِ من       

تپش تپش خزیده ام 

               ز محنتی چشیده ام  

و آشیانه های من  

به اختیارباد بوده است .

 

 

)))

 

 

زآنکــه تــَرک ِ دِین  ِ

              روشـنـایـیْ دروغْ گفته است ، واقفم

               و

               از بقای غم ومدوجذرآن.

 

 

)))

 

 

من ازخروشِ راهْ بُرده درنـَبَرد

و بوی دلپذیرِ رشقه زار

                                ز خویش می روم.

 

 

)))

 

 

چه یاد ها

چه یاد ها زسرزمین تاک ته نشین شده ست دررگ و پی ام

و عهد من

و خاک و آب و تاک بوده اینکه

عشق را

             نگاهبان و همسفر شوم .

 

 

        )))

 

 

چی شد

           که روزگار

            سوگوارگشت؟

چراغرورکوچ کـرد؟

زچی دروغ شدپدید ؟

 

 

  )))

 

 

پُـلی که بین آینه و دل قرار داشت

ز یورشی ، ز سیلِ سرکشیْ، شکست

و جوی آفرینشْ ،انجماد را،ببرگرفت.

 

 

     )))

 

 

ز بود و باشِ اضطراب می رسد صدا :

چی شد ؟

         کجاست شهر من ؟

چی شد ؟

          کجاست شهرِکودکی من ؟

چی شد ؟

          کجاست شهرِ زندگی من ؟

شراره می کشد

                     هنوز

                       آتشش؟

                        شراره می کشد هنوز ؟

 

 

 

)))

 

 

کتابِ رزم را مرورکرده ام

ز واژه های دفتریْ بنام داد، نیز ،آگهم

حریقِ جنگلِ وداع را چشیده ام.

 

 

)))    

 

 

وسهم ما:

              پنجره ست .

...

 

نگاه کن

       نگاه کن به پنجره

پنجره

      و پنجره

          و پنجره.

 

...

 

چه تیره است شب

                     ـ  از ورای پنجره

و دلگرفته است روز

                 ـ از ورای پنجره

درختها،همیشه، خامُش اند

             ـ  از ورای پنجره

و یک پرنده می پرد به سوی هیچ

                                  ـ از ورای پنجره

و شعر نیست

               در کجا و ناکجا

                       ـ  از ورای پنجره

و از دیارِ یار نامه یی نمی رسد

                            ـ از ورای پنجره

و رهروانِ کوچه چوبی اند

                        ـ از ورای پنجره.

 

 

   )))

 

 

نه ، برتر است ،

زیرِ آفتاب زندگی کنیم.

 

  

   )))

 

 

چی گونه

      می توان

           که طرزِ پَـر کشیدنِ عقاب

و لهجهء نبرد را فرا گرفت ؟

که آن نوای سر بلند ی است

                               سرکشیدنست

و این

    غریو بودنست .

 

 

)))    

 

 

ز بعدِ این زمان یخزده

             ـ سیاه دل و دیر پا ـ

به راه وگام فکر می کنم

و این تلاشِ استوار

مرا

     به یادِ

       آبی بلندِاوج میبرد.         

 

 

)))   

  

 

 به اوج،می شود،که پشت کرد ؟

می توان

         که آبیّ زلالِ اوج را

            ز یاد برد ؟

                                     

نمی شود!

           نمی توان!

 

تمامِ زندگیست :

                            اوج

تمامِ زندگیست :

                       بال و پر زدن

                                به سوی

                    اوج.

 

 

(((

 

 

وفصلِ نکبتیست

        دورهءزوالِ سرزمین ومردمی!

 

 

-------------------------

دوهزاروهژده

آلمان

 







به دیگران بفرستید


دیدگاه ها در بارۀ این نوشته
نام

دیدگاه

جای حرف دارید.

شمارۀ زیر را درج کنید
   



رفعت حسینی