اشکی برگوربیگناهی کودکانِ "نرنگ" ولایت کنر، ٨ جدی ۱۳٨٨
.............


مادری گفت :
 
زبانی تازه
شب آمد هی شب آمدهی شب آمد
نه  مهتاب آمد  ونه کوکب آمد
خموشی را   زبانی    تازه باید
ازین وحشیگری  جان برلب آمد
....................

مادری گفت: 
خشونت سمت و سویِ تازه دارد
صداهایی     بلند   آوازه دارد
به رویِ نعشِ طفلی مادری گفت 
وطن   دردارد و  دروازه دارد
................

به پرسیدن نیرزد
وطن چون من به یک ارزن نیرزد
به  خاری  پیشِ شان گلشن نیرزد
 
شنیدم   میزبان را   گفت مهمان
کسی اینجا   به پرسیدن   نیرزد
..................

مشتِ خالی
 
به جز  ازمشتِ    خالیی شعاری
ندارد   کس   ازینان   انتظاری
نه بینی   پُشتکاری را  زسویی
که هرکس رفته اینجا پُشتِ کاری
.................

رهگشایان
گروهی     ساکنانِ     نازِ ارگند
گروهی    لایقِ هرلحظه   مرگند
به جانِ   غنچه هایِ    گلشنِِ من
گروهی    رهگشایانِ    تگرگند
...............

مرگِ سوسمار
کجا  ماو   کجا   فصلِ  بهاری
نمی خیزد   ازین گلشن   بخاری
به مرگِ کودکم      خندد  همانی
که خون گریدبه مرگِ سوسماری
.............


نعشِ   فردا  
مپنداری    به باطل   گریه کردم
برای پارۀِِ  دل    گریه کردم
 
به رویِ نعشِ   فرداهای  میهن
به آسانی   چه مشکل گریه کردم
................

دلِ ماخوش
زپیمانی    که با   بیگانه  بستیم
در و دیوارِ   دلهارا     شکستیم
 
بودمیهن  به مرگِ  خویش راضی
دلِ ما  خوش  که ماهم زنده هستیم