٢٤ جوزا (خرداد) ١٣٨٩

پارسی

 

اندیشه را زبان گواراست پارسی

هر واژه یک نگینه ی گویاست پارسی

 

از هر دهن ز بسکه دل انگیز می چمد

گویی سروش بردن دلهاست پارسی

 

شبها نیوشه، کودک گهواره ی مرا

شیرینی ترانه ی فرداست پارسی

 

برخاست از «دهار» و فرا رفت هر کنار

بس پهنه را هنرکده آراست پارسی

 

آوازه ساز  بلخ  و  سمرکند  و  دامغان

شیراز  و  غزنه ،  توس  و  هریوا ست پارسی

 

فردوسی و  سنائی  و  خیام  و  مولوی

حافظ  فروغ  و  رابعه ی ماست پارسی

 

از  رودکی  و  حنظله  تا روزگار من

آمو ترین سروده ی دریاست پارسی

 

پیشینه ی ترا ز چه آغاز سر نهم؟

زیرا هزاره هاست که برپاست پارسی

 

نازم به یادگار نیاکانیم، نگر

پیداست هر چکامه که زیباست پارسی

 

برگیزه ی شناسه ی من، وخش چامه ام

ای خوش که سرزمین مرا خاست پارسی

 

پرپر کنم درود، « بهارِ سعید » را

در پیش پا اگر که پذیراست پارسی

 

  « برگیزه» واژه ی پارسی «کارت»، «شناسه» پارسی «هویت» و «وخش»  پارسی «الهام»

 ...........